ο τέρτατο και τελευταίο (ΣΣ: έως τότε) βιβλίο της ΑΣΕ που κυκλοφορεί το ’87 μας ξαφνιάζει γιατί δεν είναι ποιητική συλλογή αλλά ανήκει στο πιό δύσκολο ίσως είδος, το δοκίμιο…
…Άλλο ένα τολμηρό βήμα της φίλης μας στο στίβο της τέχνης. Δεν αρκείται ποτέ σε ό,τι έχει επιτελέσει αλλά ανιχνεύει συνεχώς καινούργιους δρόμους έκφρασης πιό δυσκολοκατάκτητους από τα ποιητικά επιτεύγματα…
…Κάθε δοκίμιο ανήκει σε άλλο είδος ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του συγγραφέα…
…Σε ποιό άραγε είδος μπορούμε να κατατάξουμε το «Πρόσωπο με Πρόσωπο»; Θα λέγαμε στο ανθρωπιστικό. Η ΑΣΕ θέλει να βασιλέψει ανάμεσα στους ανθρώπους η Αλήθεια, η Αγάπη, η Γνώση, η Ανθρωπιά…
…Αποδέκτης των Λυρικών Γραμμάτων της φίλης μας είναι ο εαυτός της έστω και αν τον προσφωνεί με διάφορα ονόματα: Φίλε μου, Άνθρωπέ μου – Αδερφέ μου, Φίλε Ποιητή, Φίλε στοχαστή, Φίλη μου, Άγνωστη φίλη μου περαστική, Φίλε δοκιμιογράφε… Σε όλα αυτά τα γράμματα αφουγκραζόμαστε μιά ευάισθητη καρδιά να σπαρταρά, να θρηνεί, να προτρέπει, να κραυγάζει τα πανανθρώπινα μηνύματα της ελαυθερίας, της ποίησης, του σεβασμού στο συνάνθρωπό μας.
Βασίλης Μοσκόβης
Εκπαιδευτικός, Πεζογράφος, Ποιητής, Δοκιμιογράφος, Κριτικός
Αποσπάσματα από την άνάλυση για το «Πρόσωπο με Πρόσωπο» στο βιβλίο του: «Αγγελική Σπουρλάκου-Ευσταθίου Ποίηση και Στοχασμός»
Κριτικό Δοκίμιο, Αθήνα 1991